Saturday, March 25, 2017

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ!!!!


Έχω αρχίσει να πείθομαι πως τούτη η πόλη, η πόλη μας, έχει μια δική της ψυχή, σχεδόν απόκρυφη, που μένει πάντα ξένη στη θέληση και στις πολυπραγμοσύνες των ανθρώπων. Αυτό το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες πόλεις, ανά την ελληνική επικράτεια. Δεν είναι εύκολο να την μαντέψει κανείς και γι’ αυτό περνάμε, οι περισσότεροι, φεύγουμε αδειανοί, δίχως καν να την υπονοιαστούμε. 

Sunday, March 19, 2017

ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ 1965



  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Η φωτογραφία, έπεσε στην αντίληψή μου τυχαία, πριν από λίγες μέρες. Έχει τραβηχτεί από τον περίφημο ιταλό φωτογράφο Giulio Corinaldi (1905-1973), γύρω στα 1965, σε ένα από τα ταξίδια του στην Ελλάδα. Η ακριβής τοποθεσία παραμένει άγνωστη. Είναι βέβαιο, όμως, πως σχετίζεται με κάποια περιοχή της υπαίθρου.

Σε αυτήν, εικονίζονται δύο αγόρια με κοντά παντελόνια να επιστρέφουν από το σχολείο. Δεν ξέρουμε αν είχαν να διανύσουν μεγάλη απόσταση ώς το σπίτι τους. Ο δρόμος είναι χωμάτινος. Πρέπει να είναι αρχές της άνοιξης. Λίγο μετά το μεσημέρι. Ο ήλιος δείχνει εκτυφλωτικός. Στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται η γαλάζια θάλασσα.
Το πρώτο αγόρι, φορά κοντομάνικη μπλούζα. Στο δεξί του χέρι κρατά με τρυφερότητα το μαύρο μολύβι του ενώ στην αριστερή μασχάλη του έχει τα βιβλία του. Διακρίνεται το εξώφυλλο του «Αναγνωστικού Β΄ Δημοτικού». Εκείνο, στο οποίο ένα αγόρι και ένα κορίτσι εμφανίζονται να περιποιούνται την αμυγδαλιά του κήπου τους. Στα λιλιπούτεια πόδια του, τα χειμωνιάτικα παπούτσια, δείχνουν παράταιρα. Το δεύτερο αγόρι, φορά μακρυμάνικο πουκάμισο. Μόλις διακρίνεται, κρεμασμένη σταυρωτά στον ώμο, η σχολική τσάντα του. Στα πόδια του, φορά κλειστά, ταιριαστά σανδάλια.
Οι δύο φίλοι των πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου κοιτούν με άνεση τον φωτογραφικό φακό. Τα πρόσωπά τους απλώνεται ικανοποίηση. Δεν ήταν και λίγα όσα είχαν συμβεί τις προηγούμενες ώρες. Την πρωινή διδασκαλία, από δασκάλες και δασκάλους που ασκούσαν με ευσυνειδησία το λειτούργημά τους και τους μάθαιναν πολλά και χρήσιμα, διαδέχθηκε το παιχνίδι στις αλάνες. Ποδόσφαιρο, κυρίως. Το μαρτυρούν, άλλωστε, τα σκονισμένα πόδια τους και τα μαυρισμένα γόνατά τους.
Όταν, ύστερα από λίγη ώρα επέστρεφαν στο σπίτι, είχαν να ακούσουν κατσάδες. Μουρμουρίζοντας οι μανάδες τους, θα ανέβαζαν με τον κουβά νερό από το πηγάδι. Για αρκετή ώρα, τρίβοντας με κεραμίδι και σαπούνι τα γόνατά τους, θα προσπαθούσαν να τους τα καθαρίσουν. Οι πατεράδες τους, παρακολουθούσαν συνήθως από μακριά τη σκηνή, κρυφογελώντας. Μόλις επιτυγχανόταν ο στόχος, στο μεσημεριανό τραπέζι, θα ακολουθούσαν οι σχετικές συμβουλές.
Μάταιος κόπος…
Την επομένη, τα δύο αγόρια, θα επαναλάμβαναν τις ίδιες ακριβώς κινήσεις.

Μια φωτογραφία της ελληνικής υπαίθρου…
Εντελώς διαφορετική εποχή, σε σχέση με τη σημερινή…
Πέρασαν κιόλας πενήντα χρόνια…
Σαν χθες φαίνονται όλα…

Wednesday, February 15, 2017

Ανταλλάσσοντας σιωπές και βλέμματα...


Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι μέσα μας λαγοκοιμάται μια λατρεία προς το εξαιρετικό, το ωραίο, προς εκείνο που διεγείρει τις αισθήσεις, το μυαλό μας και μας κρατά σε εγρήγορση! Εγώ τουλάχιστον όταν θέλω να το εκφράσω αυτό, πάω στη λογοτεχνία να βρω μια δευτέρου βαθμού ζωή. Μια φωτογραφία μπορεί να με συναρπάσει, ένα πρόσωπο, ένα χαμόγελο, μια ανάμνηση, ακόμη κι ένα όνομα που όμως συνδέεται με παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιο της ζωής μου. Έτσι και σήμερα είδα τη φωτογραφία της κι άρχισα μια λυρική αιθεροβασία, μια εξερεύνηση σε περιοχές που ήταν ξεχασμένες… 

Tuesday, February 14, 2017

Ο,ΤΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!!!!!



Μεσημέρι 3 Σεπτεμβρίου 1904, άφιξη στην Αθήνα. Η είσοδος στο λιμάνι υπέροχη. Επιτέλους στην Αθήνα! Υπέροχα, Υπέροχα! Το ξενοδοχείο πολύ ωραίο. Αμέσως στη πόλη, πολύ σκόνη, επίσκεψη στο Θησείο, η θέα αξέχαστη. Ο καφές είναι απίθανος, πραγματικός καφές. Οι αδελφοί Φρόιντ διανυκτερεύουν στο ξενοδοχείο «Αθηνά», πρώτος όροφος, δωμάτιο 31. Στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου παραμονή στην Αθήνα. Ο Φρόιντ γράφει στη σύζυγό του Mάρθα: «Φόρεσα το καλύτερο πουκάμισο και ανέβηκα στο λόφο της Ακροπόλεως, για δύο ώρες στις 3 Σεπτεμβρίου, για ολόκληρη την ημέρα στις 4 Σεπτεμβρίου.» Διηγείται ότι η Ακρόπολη υπερβαίνει κάθε τι που έχει δει μέχρι τότε, ή που μπορεί να φανταστεί κανείς. Για τον Φρόιντ οι ΄Ελληνες ήταν ένας πνευματικά προικισμένος και πολιτισμικά ανώτερος λαός. Στα μαθητικά του χρόνια έγραφε το ημερολόγιό του στα Αρχαία Ελληνικά.

Monday, February 13, 2017

ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΘΥΝΕΙ ΟΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ…



Τα πάντα έχουν απομυθοποιηθεί. Από το φεγγάρι ίσαμε τη μήτρα της γυναίκας. Ο εγκέφαλος κερδίζει σε βάρος της ψυχής, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί κυριολεκτικά πανωλεθρία! Το βλέπουμε ότι ο κόσμος πλέει σε μια θάλασσα απροσδιόριστη. Όλα έχουν καταργηθεί, οι έννοιες έχουν ρευστοποιηθεί και τα σύμβολα κινδυνεύουν να μην εκφράζουν παρά μονάχα τον εαυτό τους. Και θα ρωτήσει κανείς: Αυτό είναι καλό; Πού να ξέρω. Παρατηρήσεις κάνω… Βαρέθηκα να σχολιάζω τον έναν και τον άλλον. Χρειάζεται μέτρο. Και το λέω αυτό διότι εδώ έχουμε χάσει το μέτρο.

Sunday, February 12, 2017

ΜΟΝΟ ΜΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ!!!

Φωτογραφία του Νίκος Χαρ. Λαγκαδινός.


Ήθελα να γράψω αυτό… αλλά σκέφτομαι ότι κάποιοι θα το συσχέτιζαν με την αυριανή «γιορτή» του αγίου Βαλεντίνου, την οποία ειρήσθω εν παρόδω, την απεχθάνομαι, στη διάσταση που παίρνει τουλάχιστον εν Ελλάδι... Ο άγιος αυτός όμως είναι για μας ανύπαρκτος. Είναι μια μυθοπλασία δυτικής προέλευσης… Τώρα, ποιο είναι αυτό; Κάτι που διάβαζα στο Ημερολόγιο ενός διαφθορέα… Είμαι βέβαια ερωτευμένος, αλλά όχι με τη συνηθισμένη έννοια και γι’ αυτό πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός κανείς, γιατί αυτό έχει επικίνδυνες συνέπειες – και συμβαίνει μόνο μια φορά. Αλλά ο θεός του έρωτα είναι τυφλός.. Όταν είναι κανείς πανούργος, μπορεί να τον ξεγελάσει.

Thursday, February 9, 2017

Laudatio temporis acti…

Ο ΝΟΥΣ πάντα γυρίζει στα παλιά, κι εγώ, σαν καλός γραμματικός, κάνω την laudatio temporis acti, την εξύμνηση παλαιών καιρών, και χάνομαι σε δρόμους και δρομάκια, σε πρόσωπα και καταστάσεις, σε σχέσεις φιλικές, ερωτικές, πολιτικές, επαγγελματικές, αποκαλύπτοντας ό,τι με σημάδεψε. Τώρα ένας χαιρετισμός, είναι αρκετός. Αλλά υπάρχουν κάποιες σχέσεις που δεν πρέπει να τις αφήσει κανείς ξεκρέμαστες, για να χαθούν στο διυλιστήριο του χρόνου. Και είναι αλήθεια ότι κάποιες σχέσεις ήταν βιώματα, γεγονότα ψυχικά. Δεν ξέρω αν όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί να έχουν βιώματα τέτοιου είδους! Αναρωτιέμαι ποια θα μπορούσε να είναι η αξία των περιεχομένων τους…