Tuesday, September 20, 2016

Η μυρωδιά μιας άλλης εποχής

Δεν το βλέπω μονάχα εγώ. Δεν το νιώθω μονάχα εγώ! Είναι κι άλλοι… Αυτό που βλέπουμε και νιώθουμε είναι ένα αίσθημα εγκατάλειψης να κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία. Γενική εγκατάλειψη και απόλυτη χαλάρωση. Η καθημερινότητα ακολουθεί τη νωχελική τάση της με μικροεπεισόδια, τα οποία όμως δεν φαίνεται ότι έχουν τη δύναμη ν’ αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Φανταστείτε ότι πάτε να επισκεφθείτε το σπίτι των γονιών σας που έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Thursday, September 15, 2016

ΣΥΡΙΖΑ: ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΛΕΝΤΑΝΕ!!!

Οι μαφιόζοι που σήμερα κυβερνούν την χώρα έχουν πάθει μια εσωτερική σκλήρυνση. Απόκτησαν την ψυχολογία των κατεχόντων, των επιτυχημένων, γραπώθηκαν από τα πόστα που κατέκτησαν και φυσικά με κανέναν τρόπο δεν θέλουν να τα αποχωριστούν. Κι όχι μονάχα αυτό αλλά έχουν πάθει και μια πνευματική αγκύλωση που καταλήγει στο δόγμα της αυθεντίας. Το βλέπουμε καθημερινά όταν βγαίνουν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και μιλούν. Πιστεύουν πως είναι οι αποκλειστικοί κάτοχοι της αλήθειας, της σοφίας, της αναντίρρητης πείρας και ζητούν από τους άλλους, τους πολιτικούς αντιπάλους την υποταγή και την ευλαβική συμμόρφωση.

Monday, September 12, 2016

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΕΠΝΕΕ ΜΙΑ ΘΟΛΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ

Μόλις άρχισε να βρέχει βγήκα στο δρόμο κι ένιωσα να μουσκεύω. Χωρίς ομπρέλα. Εξάλλου δεν βιαζόμουν. Ήθελα να βραχώ, να φύγουν από πάνω μου όσα μ’ ενοχλούσαν. Θα ήθελα ο δρόμος να μην είχε αυτοκίνητα. Κάτι τέτοιες στιγμές αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη με τρομερές πιθανότητες να βρεθώ ξαφνικά εκεί στο δρόμο, και να μπω σ’ ένα καφέ, να πιω ένα ποτήρι μπίρα και καθιστός δίπλα στη μπάρα να περιμένω… Η γυναίκα που καθόταν στο παραδίπλα τραπέζι, με κοίταζε κάπου-κάπου, με τα απαλά μάτια της, καπνίζοντας και μετά ριχνόταν στο διάβασμα. Μου φάνηκε πως ετοιμαζόταν να μου χαμογελάσει και τα χείλη της ήταν κατακόκκινα.

ΕΧΕΙ ΤΗ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Μπήκε το φθινόπωρο που περίμενα για να μαζευτώ στη μοναξιά του δωματίου μου και να διαβάζω πυρετωδώς τα βιβλία που δεν διάβασα και πρέπει να προλάβω – αν και δεν υπάρχει περίπτωση να χορτάσει κανείς το διάβασμα όσες ζωές και να διαθέτει! Αλλά και να γράφω, και να συζητώ με ανθρώπους που γράφουν, με ανθρώπους που αγάπησαν το θέατρο και πίστεψαν στη μαγεία του και μ’ εκείνους που κάτι έχουν να πουν, όπως είναι ο μανάβης της γειτονιάς μου και η υπάλληλος του ταχυδρομείου που της αρέσει ο Χωμενίδης, που εγώ πλέον τον βρίσκω αδιάφορο. Έχω την εντύπωση πως πέρασαν οι εποχές που ένα ερωτικό μυθιστόρημα έχει αντίκρισμα σήμερα που ανίκανοι πολιτικοί διαχειρίζονται τις τύχες μας.

Thursday, September 1, 2016

Βιβλία, συγγραφείς, κριτικοί και κοινό…

trans5
The following two tabs change content below.
Οι κριτικοί έχουν τη δυνατότητα να αναγκάσουν τον κόσμο να δώσει προσοχή σ’ έναν εντελώς ήσσονος σημασίας συγγραφέα, κι ο κόσμος να ξετρελαθεί με κάποιον που δεν έχει καμιά αξία, αλλά ο αποτέλεσμα και στις δυο περιπτώσεις διαρκεί ελάχιστα. Και δεν μπορώ να σκεφτώ ότι κάποιος συγγραφέας μπορεί να κρατάει το ενδιαφέρον του κοινού για μεγάλο χρονικό διάστημα  χωρίς να έχει σπουδαία χαρίσματα!
Ο Σόμερσετ Μομ παραδέχεται ότι μπορεί να συμβεί: κάποιο μεγάλο αριστούργημα που αξίζει την αθανασία να αγνοηθεί από τον Τύπο, μα οι μεταγενέστεροι δεν θα μάθουν ποτέ τίποτα γι’ αυτό. Μπορεί πάλι οι μεταγενέστεροι να πετάξουν ως άχρηστα όλα τα μπεστ-σέλερ της εποχής, αλλά μεταξύ αυτών είναι που πρέπει να διαλέξουν.
Καθημερινά βλέπω καινούργια ονόματα, αντρών και γυναικών, που σύμφωνα με τις παροτρύνσεις των ενασχολούμενων με τα βιβλία, ο καθένας και η καθεμιά έχουν γράψει από ένα έξυπνο και πολλά υποσχόμενο μυθιστόρημα. Κι όλοι αυτοί τριγυρνούν στο δοξασμένο από τα δημοσιεύματα σύννεφό τους και φυσικά αρχίζουν να μας λένε τι πρέπει να σκεφτόμαστε περί τέχνης, ζωής και περί του σύμπαντος, εκσφενδονίζοντας λέξεις με  χαριτωμένη ατημελησία για τις παραφορτωμένες σελίδες τους.
Και το κοινό τούς ακολουθεί σε ό,τι ανόητο και να γράψουν ή σε όποια βλακεία κι αν ξεστομίσουν. Μου θυμίζουν κάποιους γέρους που δεν αλλάζουν σώβρακο και φανέλα πριν περάσει μια εβδομάδα. Στην εποχή μας και στην Ελλάδα μας πιστεύει κανείς ότι υπάρχουν συγγραφείς με περισσότερα από ένα ή δυο καλά βιβλία;;; Ελάχιστοι είναι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού… Φυσικά δεν το πιστεύω και αναρωτιέμαι γιατί εισπράττουν συνεχώς εγκώμια!!!
Σήμερα ελάχιστοι νοήμονες άνθρωποι διαβάζουν. Τώρα πιθανολογώ ότι ακόμη και τέτοιες σκέψεις όπως αυτές εδώ μπορεί να μην ενδιαφέρουν τον κόσμο. Ενδεχομένως να τους απασχολούν λόγου χάρη μετά τις εφτά το βράδυ. Ή ίσως να μην τους ενδιαφέρουν. Τέλος πάντων, αυτά σκεφτόμουν και τα έγραψα.

  • https://www.timesnews.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C/


Sunday, July 3, 2016

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΞΕΠΕΣΜΟ



Πόσοι είμαστε εδώ μέσα που αντιδρούμε σε ό,τι παράλογο συμβαίνει στην πολιτική και στην κοινωνία μας. Ελάχιστοι είμαστε και μην παίρνουμε αμπάριζα από τους εαυτούς μας για να βγάλουμε συμπεράσματα. Κι εδώ περισσότερο μαλώνουμε για τους ηγέτες που υπάρχουν και είναι «λίγοι» ή δεν υπάρχουν και τους αναζητούμε ή τους περιμένουμε να έρθουν όπως είχε έρθει ο Χριστός ως μεσσίας.

Friday, July 1, 2016

ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΚΑΙΡΩΝ!!!!



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να μένει κανείς απαθής ή να μιλάει για λουλούδια και αγάπες όταν γύρω του συμβαίνουν σημεία και τέρατα!!!!
Σκεφτόμουν σήμερα τον υποδυόμενο τον πρωθυπουργό και τι είδους δουλειά κάνει.... Είναι ένας περιφερόμενος μπόγος που εξακολουθεί να χάσκει χωρίς να ξέρει για ποιο λόγο. Όλο ταξιδάκια είναι - χωρίς αποχρώντα λόγο. Κυριολεκτικά χωρίς αποχρώντα λόγο. Και το θέμα είναι ότι κουβαλάει μαζί του διάφορους κολαούζους και ο ελληνικός λαός πληρώνει!!!!

Sunday, June 19, 2016

153 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ!!!


Έχω την κακή συνήθεια να σκέφτομαι και να γράφω. Και είναι αρκετές φορές που αποζητώ την ησυχία, τον ρεμβασμό, και φυσικά δυσκολεύομαι ν αντισταθώ στον πειρασμό της νοσταλγίας. Τότε είναι που ευλογώ με τις λέξεις τις μέρες της γαλήνης, και της ξεγνοιασιάς στη βαθύσκιωτη γωνιά των νεανικών χρόνων. Έχω όμως και τη συνήθεια να ανακατεύομαι και στα πολιτικά ζητήματα. Αλλά είναι δυνατό να μην ασχολείται κανείς με αυτή τη χώρα που περνάει ιδεολογικές ταλαντεύσεις κι έχουν έρθει ανάποδα όλα οι προσδοκίες μας;; Είναι βέβαιο τώρα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κλειδαμπαρωμένοι στον εαυτό τους και στις έγνοιες τους. Κι εδώ μέσα στο διαδίκτυο… Το ψυχανεμίζομαι. Δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί. Ελάχιστοι είναι οι… έξω καρδιά!